Pierwsze objawy autyzmu można zaobserwować już u niemowlęcia. Nie warto jednak czekać, aż dziecko urośnie i „samo mu przejdzie”. Spektrum autyzmu nie mija i nie da się z niego wyleczyć. Natomiast terapia może poprawić sposób funkcjonowania dziecka. Diagnoza nie sprawi, że problemy znikną, ale pokazuje sposoby i strategie radzenia sobie z nimi. 

Kultura. Ze skorupki tego słowa wyłuskujemy kilka skojarzeń: kult, kultywacja, kulturystyka... Jeden z autorów bardziej dosadnie napisał: „Czym jest kultura? Zajrzyjmy do słownika. «Grupa drobnoustrojów hodowanych na pożywce pod kontrolą»”. Po prostu kłębowisko zarazków na szklanej płytce, laboratoryjne doświadczenie, które mieni się społeczeństwem. Większość z nas, kłębiących się na tej płytce, nieźle się bawi; godzimy się nawet na poczucie dumy z «kultury»” (S. Rushdie, Ziemia pod jej stopami). 

– Jak się popatrzy na to, jak wygląda dziś nasze społeczeństwo, jak kształtuje się populacja, to wyraźnie widać, że jest coraz więcej starszych osób – zwłaszcza tych po osiemdziesiątce, a nawet tych powyżej dziewięćdziesiątego roku życia. A jednocześnie mamy coraz mniej osób w wieku aktywności zawodowej oraz coraz mniej dzieci. To tworzy obraz sytuacji, która rozchodzi się w szwach. Nasi politycy i decydenci nie traktują tego zagadnienia jako priorytetu, nie rozumieją, jak istotne jest to, by zająć się nim w sposób poważny – mówi dr Magdalena Kocejko, adiunktka w Katedrze Polityki Społecznej w Szkole Głównej Handlowej (SGH).

W piątkowy wieczór na tyłach Teatru Capitol w Warszawie trwa próba Integracyjnego Zespołu Pieśni i Tańca Mazowiacy. Tancerze szlifują choreografię przed wyjazdem na pokaz w Rydze. Anna Cybulska jest równolatką zespołu. Ma 40 lat. W zespole tańczy od 15. Uwielbia taniec, ale to nie dlatego spędza dwa dni w tygodniu na ćwiczeniach. Choreografia bywa dla niej skomplikowana, zwłaszcza do tańca z wieńcem, w którym trzeba pilnować kolejności przejść.

Aż 92 proc. osób z niepełnosprawnościami to gracze. Zarazem zaledwie 0,5 proc. głównych bohaterów w grach ma niepełnosprawność – w tym jedynie 0,1 proc. niepełnosprawność ruchową. Co to mówi o grach, graczach i o samej branży? Czy niepełnosprawność to temat wciąż kontrowersyjny – zarówno dla twórców gier, jak i twórców technologii ułatwiających granie? A może jest to świat zbyt daleki od realnego, by w ogóle było o czym rozmawiać? 

Karol Pabich uważnie rozpuszcza końcówkę sprasowanego tuszu, pocierając nią o kamień. Tusz jest zielony, przyjemnie pachnie, chociaż ten zapach ulotni się, zanim powstanie obraz. Pędzel z prasowanego włosia zamacza w miseczce z wodą i odkłada na podstawkę. Za chwilę ponownie po niego sięga, zanurza w tuszu i stawia pierwsze kreski na japońskim papierze. Jego twarz łagodnieje. Jeszcze przed chwilą wyjaśniał, czym jest malarstwo sumi-e, teraz już zapomniał, że ma towarzystwo. Rozluźnia ciało i odcina się od zewnętrznego świata. Na papierze pojawia się gałąź, a na niej kępki igieł.